مهربان تر از برگ

جناب مولانا : اینبار من یکبارگی از عافیت ببریده ام                                                                                اینبار من یکبارگی در عاشقی پیچیده ام

چکاوک: من نیز عاشق گشته ام یکباره خالص گشته ام                                                        ازعافیت هرگز مگو لیلای سرکش گشته ام

 جناب مولانا :از چار طبع مختلف هر بت که بد بشکسته ام                                                                          از نو مسلمان گشته ام زنارها دریده ام

 چکاوک : بشکن بت بتخانه ام نابود کن ویرانه ام 

                                                      رسم بت و بتخانه را با جان ودل برچیده ام

 جناب مولانا :با نه پدر در هر فلک یک چند دوران کرده ام                                                                    با اختران در برجها من سالها گردیده ام

چکاوک : ای همره سیر ملک با من بیا در هر فلک                                                                            چون از گذار سالها برهردری کوبیده ام

جناب مولانا :یکچند ناپیدا بدم با اوبهم یکجا بدم  

                                                     در ملک او ادنی بدم دیدم هر آنچه دیده ام 

چکاوک : من در فراق دوریش هردم کنم پی جوییش                                                                        با من بگو آیا که من درگاه  او را دیده ام ؟

جناب مولانا : من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده ام                                                                       حبس از کجا من از کجا مال کرا دزدیده ام

چکاوک : حبس است اگر دنیا تورا یک فرصت است اینک مرا                                                                      این فرصت جانانه را رندانه من دزدیده ام

جناب مولانا : زیرا قفس با دوستان بهتر زباغ و بوستان                                                                               بهر لقای یوسفان در حبس آرامیده ام

چکاوک : گر حبس باشد این قفس چون بلبلی بی همنفس

                                                           تا با تو هم آوا شود من بارها جنگیده ام 

جناب مولانا : مانند طفل اندر شکم من پرورش دارم به خون                                                                                    یکبار زاید آدمی من بارها زاییده ام

چکاوک : زائوی این طفلان  منم خنجر به پهلو میزنم                                                                                   بهر نجات از خون دل پهلوی خود بدریده ام                                                                                                                                                                                                                            

جناب مولانا : تو مست با می سرخوشی من مست بی می سرخوشم 

                                                   تو با دهان خندان لبی من بی دهان خندیده ام  

چکاوک : دستی بده با دست من مستی تو مستی من                                                             تا گویمت در بی نوا من با نوا رقصیده ام

جناب مولانا : درخرقه تن پارها بودم بسی در کارها

                                                   وز دست خود این خرقه را بسیارمن بدریده ام

چکاوک : رسم تو شد خرقه فکن گفتی به ساقی می بزن

                                                   آن می که مستی آورد از دست تو نوشیده ام

جناب مولانا : با زاهدان درصومعه شب ها بروز آورده ام 

                                                           با کافران در بتکده پیش بتان خسبیده ام  

چکاوک : راه تو از دل آمده نی خاک کز گل آمده  

                                                        عطر خوش این خاک را در کوی تو بوییده ام

جناب مولانا : هم دزد عیاران منم هم رنج بیماران منم                                                                             هم ابرو هم باران منم در باغها باریده ام

چکاوک : دیوانه ای دیوانه تر از هر چه مستی مست تر                                                               سوی نگاه عاشقی را در نگاهت دیده ام

جناب مولانا : بر دامنم گرد فنا ننشست هرگز ای گدا 

                                                          در باغ و بستان بقا گلها فراوان چیده ام

چکاوک : ای در فنا باقی شده ، فانی کوی او  شده                                                                          گویی مدیدی سالها سوی تو آرامیده ام

جناب مولانا : از آب و آتش نیستم و زباد سرکش نیستم                                                                                      خاک منقش نیستم من برهمه خندیده ام

چکاوک : لله به این آزاداگی وه این همه فرزانگی 

                                                        صد آفرین بادم که من از عاقلی ببریده ام

جناب مولانا : من شبس تبریزی نیم من نورپاکم ای پسر                                                           زنهار اگر بینی مرا با کس مگو من دیده ام

 چکاوک : دیدم که مولانا شدم یک لحظه ای بینا شدم                                                                 در قلب شمس طاهری عشق خدارادیده ام

برای تمامی کسانی که دلهایشان لرزید، نگاهشان ترسید و گمان کردند تو گمانی بیش نیستی. سایه ای هستی که نور بودنت تنها خیالیست.فریبیست.

برای تمام کسانی که مثل من شک کردند.

برای تمام کسانی که قلبهایشان سرد شد دستهایشان بی رمق شد و گاه بریدند و از کنار همه معجزاتت با نگاهی بی تفاوت گذشتند .

  برای تمامی آنها که از یادت خالی شدند .

پر و خالی شدنهایم چه زیباست

  چقدر این عشق بازی پرتمناست

  یکی با من صدا میکرد یا رب

صدای یاربش اینک چه تنهاست

زمانی غرق شوق وشعف و شوریم

تو گویی این هوس یک عمر با ماست

زمانی سرد سردیم از جهالت 

که این هستی کتابی یا الفباست

چو چشمم بیند این دنیا همه تو

زهرذره نشان از تو هویداست

دمی دیگرببینم این جهانت

پراز چون وچرا چون یک معماست

زمانی خوانمت  زیبا نگارا

دمی دیگر حدیث قهر و دعواست

    دمی شادیم و یکدم بیقراریم

خدایا این چه شور و حال و غوغاست ؟

تو درگوشم به آرامی سرودی

نترس از این هیاهویی که برپاست

بیا طفل خراب آباد عشقم

مگو این طفل بی دست است و بی پاست

قدم بردار اگر حتی به سختی

که سختی حیله شیطان بدخواست

امید من برای فتح این عشق

همین خالی شدنها پر شدنهاست

برای پرکشیدن بال میخواهم

نوای نغمۀ آواز میخواهم

چشیدم یک لب از نوش وصالت را

مده ساقی پیاله ، جام میخواهم

به آغوشت پناه آورده ام اینک دوباره

نوازشهای نازک وار میخواهم

کسی در من طلوع کرده است گویی

که از صحرای جانش آب میخواهم

زمولانا همیشه شمس بودن

زلیلی عشق مجنون وار میخواهم

تمام خواستنهایم توهستی

تو را بی هیچ شرطی ناب میخواهم

میخواهم از تو حرف بزنم

میخواهم برایت شعر بگویم

میخواهم صدایت کنم اما ،

اما میبینم کلامی پیدا نمیکنم به قدر پاکی تو پاک به قدر نگاه تو عمیق به قدر لبخند تو زیبا و به قدر صدای گرم تو دلنشین و سوزنده باشد .

من برای از تو گفتن بی سواد بی سوادم

برای صدا کردنت لال لال و برای از تو سرودن کوچک .

عقاب تیز چنگال من ،اوج بگیر و به قله های به هم پیوستۀعاشقی با حضرت حق سر بکش

و مرا تا هر کجا که خواستی تنها بگذار

من از حضور محبت خداوند در قلب نازنینت

از تجلی شادمانی هستی نقش بسته بر لبانت

از گرمای عشق ساده ات

از همۀاوج گرفتنهایت

حتی از جا ماندنم در این کوچه پس کوچه های تنها ماندن

از این دور شدن برای رسیدن به رویای بی همتا شدنت

لذت میبرم

اوج بگیر و لحظه ای مرا به یاد میاور

عاشقانه هایت برای همیشه در قلب سردم آتش افروخته و مرا تا ابد میسوزاند.

سلام

روزهای تابستون با مهمونای تابستونیش چند روزه مهمون خونه ما شده . شلوغی و سروصدا ،پیگیری ردپای بچه های مهمونا تو خونه که تا کجا ها رو که کنکاش نمیکنن و سرو کله زدن با قابلمه و گاز و گرما وساختن با دکوراسیون جدید خونه که سلیقه این ورووجکهاست حال جالبی بهم داده . عجیب صبور شدم

عجیب .همه چیز برای ساختن ماست . همه چیز برای درس گرفتن ماست . درسته که کلاسها تعطیله ولی همیشه میشه درس گرفت حتی از یه مهمون داری ساده . وقتی میبینی که بزرگ شدی صبور شدی لبخند میزنی دل کسی رو نمیشکنی ( امیدوارم )  دیگه اسمش تحمل کردن نیست یه جور کنار اومدن باآرامش و محبته . وقتی به همه روزها لبخند میزنی همه روزها همون روز قشنگه میشن که تو میخوای .دیگه به زمان ظلم نمیکنی و کسایی رو نمگیی زشت نمیگی بد نمیگی تونباش .

باید یه سری به آشپزخونه بزنم این روزا شده میکده عشق .

هر گاه تنهاییت را به فریاد درونت میسپاری و مرا میخوانی تا یاریت کنم هر گاه صدای خاموش خدایای قلبت را به سوی درگاهم روانه میسازی ،  فرشته های من به رویا میسپارند خواهش یک لحظه فریاد تو را که ایکاش میتوانستند دمی نیایشت  را به تجربه در آورند .

از چه غمگینی ؟ دل سپرده بودنت را تاب نمی آوری ؟ میهراسی ؟ به آغوشم بسپار هراست را تا تو را با خود به مزرعه خلقت ببرم و داستان عاشق شدنم را برایت زمزمه کنم .

و من آفرینش را دیدم. خلق همه هستی را . دیدم خداوند به ذوق نشسته است این آفرینش را و همه کائنات را به پایمان به سجده عشق در آورده است . دیدم اما شیطان سجده نکرد و خداوند بر سر اینکه میتواند ما را عاشق خودش کند با او مدارا میکند انقدر که همان اندازه به او قدرت میدهد درست مثل خودش .

من خداوند را میبینم پشت پنجره تنهاییش منتظر دستان بی تردید ماست تا به لبخندی دلرباییش را درک کنیم و پنجره را به سوی نگاه بی انتهای خواستنش بگشاییم  . من دیدم اما آدمها پر از غرورند و یکی یکی پنجره ها را می بندند.

 دیدم که ما تکثیر شدیم ، میلیونها سلول و هر کس در پی خود .

ببین که هر کس به سویی میرود یکی در عشق خودش می ماند تا لحظه مرگ. یکی اسیر دنیا و ظواهرش گشته و دیگری در عشق دیگری ، و تو آیا دیده ای که هر لحظه که بخواهید مرا ، نباشم ؟ دیده ای تلافی کنم یاد نیاوردنتان را ؟

از چه غمگینی ؟

من برای درک معنای عظیم عشق درس اضافه ای بر تو مشق کردم و تو جسور بودی و خواستی که این درس اضافه را به تجربه بسپاری . به یاد داشته باش عاشق تنها به عشق ورزیدن است که عاشق میماند نه به انتظار پاسخ معشوق .

دیدم خدا چه عاشقانه ، چه بزرگوارانه تنهاست .

پرنده ها سکوت را شکستند ، زمین به تکاپو افتاد و آسمان به تفکرو من ، خواب دیدم . خواب دیدم متولد شده ام در جانی تازه به گونه ای نو . خواب دیدم مدرسه میروم حرف میزنم نگاه میکنم و حتی میبینم.

خواب دیدم کتاب میخوانم و کسانی را میخوانم مادر، پدر و دوستشان دارم . خواب دیدم که به آواز گنجشککان دلم برای پرکشیدن غنج میزند برای رهایی غصه میخورم و گاهی می اندیشم که اینجا کجاست ؟

خواب دیدم اندیشیدنم را، و کلنجار درونم را برای یافتن گمشده ای که نمیشناختمش . در خواب میدیدم که به خطا رفته ام و تاریکی را تجربه کرده ام و هراسیده ام . من ترسیدنم را خواب دیدم . خواب دیدم بزرگ شدنم را مهربان شدنم را عاشق شدنم را و پر کشیدنم را. من خواب دیده ام ، همه زندگیم را خواب دیده ام و یا شاید خواب را زندگی دیده ام .

یه نفر گفت آب کم جو تشنگی آور به دست

کاش یه جرعه تشنگی نصیب من بشه

کاش عطش خواستنت تو صحرای بی انتهای دلم هرگز فروکش نکنه

سال نو مبارک